Jan Cezary Chłopecki

i n f o

inf0 o autorze : Jan C3zary Chł0pecki - 1979-1996 (lubŃE) urodził się w eleganck'ointeligenckiej rodzinie, z ojca i matki zrodzon, ma kota, chomika, szczura i chce mieć psa (na mózgoo), żyje z pioora (nowieta wypracowanie itd) pooblikował w piśmie dla grzecznych dziewczynek z dobrych rodzin, ma zamiar pooblikować w brUlionie, nagł0sie, Timesie, wróży sobie karierę Mickiewicza. !!! WSTĘP !!! Celem moich wierszy jest (NIE) zanódenie Czytelnika i nawiązania z nim jednostronnego kontaktu chociażby. !!! KONIEC WSTEPU !!!

`***`

Jestem ślepym ogniem pośród nocy biała gwiazda w biały dzień czarna krecha na czarnym tle Czerwona krwią na białym śniegu

`--= @ = --`

`urywek`

...i poszli zakopać pamięć w groby zapomnienia, czarne dziury niepamięci. ...i pamiętali o ogryzkach czasu porzuconych w starych ruinach niegdysiejszego śniegu grzechów. ....i stworzeni wielce klęli w czarna dziurę zapomnienia.

`--= @ = --`

`***`

Jesteś dla mnie wyprutymi żyłami jesteś dla mnie słoną łzą rozbitym lustrem jesteś dla mnie ostatnim oddechem.

`--= @ = --`

`***`

nie miej dziecku za złe ze zniszczyło wazon ile razy pęka serce ile razy pęka wazon

`--= @ = --`

`PUSTKA DNIA DZISIEJSZEGO`

masz zmęczone oczy a w nich pustkę w której morskie fale litości biją o brzeg Piana miesza się z żalem i promieniami słońca złotem oblekającymi brzeg twoje oczy błyszczą

`--= @ = --`

`CZY BOISZ SIĘ`

czy gdy zasypia słonce, gasną gwiazdy, księżyc, ten srebrny książe samotności, zamyka swe srebrne oko, ciemną chustką nocy okrywa świat, a jedyne światło stanowią w tym chorym, brudnym mieście, otwarte oczy bloków z płonąca żarówką samotności - boisz sie?

`--= @ = --`

`KIEDYSIEJSZE CHOINKOWANIE`

Emiili K. kiedyś -a było to dawno- może nie tak dawno jak ci się wydaje ale dawno kiedyś -lat temu wiele- może tyle ile płyt ma chodnik drabina szczebli chata gwoździ dach dachówek chwila minut i tak dalej kiedyś na trawie w moim ogródku rosło drzewo miało sporo szyszek i igieł je pokochałem ale naszla mnie zima śnieg się tedy bielił a nie było choinki

`--= @ = --`

`PEJZAŻ`

na niebie świeci wielki cyc słońca z czerwoną kometą w środku brązowe ptaki na baterie słoneczne lecą nad centrum naszego brudnego wieku

`--= @ = --`

`@@@`

kiedyś pływałem w gwiazdach jak w wodzie, naprawdę uczyłem się pływać w jeziorze wyobraźni, teraz sam chcę stanowić to jezioro; mieć granice, jakieś kąty, zaokrąglenia, blask, połysk. Teraz nawet lustro mniej błyszczy niż ja.

`--= @ = --`

`KOKONY`

Jeszcze śniegi nie stopniały A już kwiaty witają słońce: Wyciągają twarze ku niemu, Zbierają cieplejsze promienie. patrzę w oczy przebiśniegowi; On taki samotny na dnie nocy, Ledwie się zbratał z zimą już Kolejne nieznane wiosna. I pęcznieją na gałęziach pączki Pająk swą sieć pajęczą rozpina Między palcami drzewa i rosa Się skrapla na sznurkach I otwierają się motyli srebrne Kokony kokony

`--= @ = --`

`***`

Można zamienić markę Na szczęście co jest jak rym Bo kiedy tyle zła wokół Gromadzi się jak węże w pieczarze Chętne posiąść owoc zakazany Chociaż na chwilę Na jedną sekundę Należy komuś oddać swe życie Całego siebie Chociaż w tej jednej ostatecznej sekundzie W przestrzeni co jak mysz Chowa się do jaskini twego serca

`--= @ = --`

`***`

Wtopię się w śnieg I ze śniegiem Spłynę do kanału zapomnienia w rynsztoku czasu W szczerym polu W szczerym polu stałeś pajacu Daleko od ludzkich gospodarstw Rozłożonymi rękoma Chciałeś otulić świat W starej podartej koszuli Dziurawym kapeluszu Bosymi stopami Na gołej ziemi Trwałeś - - - - - - - - Mijały lata Wrastałeś w ziemię Głębiej i głębiej Pod kwiaty W końcu został tylko Kapelusz

`--= @ = --`

`***`

Bose nogi Oplatał zmierzch Kłączami traw I rosą We włosy Wplótł się wiatr Podszywany Niebieską nicią Zazdrości Ty stałaś u mego boku Twoje włosy oplotły Moją szyję W tym krajobrazie Zdusiłaś mnie swą Miłością

`--= @ = --`

`Pewny jestem`

Jackowi Karolakowi Pewny jestem godziny życia I godziny śmierci, późnej I wczesnej pory dnia. pewny Jestem chwili szczęścia i chwili Smutku, gwizdka policjanta Na rondzie de' Gola Czystych schodów i uśmiechu dozorczyni Bloku w którym mieszkam A nawet tego, że kawa na stole Będzie jeszcze ciepła gdy Wrócę z kiosku niosąc w ręce Ciepłą jeszcze gazetę.

`--= @ = --`

`***`

Tu nikt nigdy nie płacze Nie zalewa się łzami. Nie gryzie drzewa zębami Nie bije w ziemię pięściami. Tu wszyscy zajęci swoimi sprawami Zamknięci na innych, zamknięci na klucz, Przybici do nich ciężkimi kajdanami, Z zamkniętymi oczami, posłuszni złu. Tu nikt nie zapłacze nad zwłokami ptaka, Tu wszyscy zapłaczą nad stratą dukata, Zamknięci na kłódkę w klatce ciemnoty, Widzą przez dziurę świat materii złoty.