Marek Maganiusz Kielgrzymski

`POEZJE`

o s t r o n i e

Oto masz przed sobą stronę,dzięki której -być może po raz pierwszy i mam nadzieję, że nie ostatni ! - możesz wkroczyć w krainę słów Marka Maganiusza Kielgrzymskiego Jeśli nie wiesz kim jest Marek,chciał(-a}byś Go trochę poznać, przeczytaj wiecej Jego utworów (zip ok.40kB) z Szarej Strony. Najlepiej jednak po prostu napisz do Niego i zamów pierwszy tomik poetycki ! Adres domowy (kontaktowy) : Marek Maganiusz Kielgrzymski ul.Piastowska 100c/72 80-358 GDANSK-OLIWA

o a u t o z e

O Autorze :
Marek Maganiusz Kielgrzymski urodził się w 1972 r. w Gdańsku:mieszka w Gdańsku-Oliwie, pisze od ośmiu lat. Poezja stała się najwiekszą namiętnością Jego życia, wieczysta treścią i pryzmatem codziennej egzystencji. W roku 1993 współzałożył Inicjatywę Poetycką "ALMANACH". Publikował w "Kurierze Gdyńskim",w "Dzienniku Bałtyckim", w "Literach",w "Toposie","Autografie Post",w "Generator News", w antologii pokonkursowej "Szuflada III" w Choszczanie i w innych. Uczestniczył w kilku amatorskich widowiskach parateatralnych i w telewizyjnych programach poetyckich. Jego wiersze prezentowane były na antenie Radia Gdańsk,Radia Arnet, Radia Eska Nord. Prócz wierszy,pisze prozę poetycką. Jest laureatem ogólnopolskich konkursów literackich.
(wiadomości zotały zaczerpnięte z notki zalaczonej do Jego pierwszego tomiku poetyckiego)

`MOTTO`

cudownie płynę promem spokojnych szukając słów pomocnych szeptaniem zbieram słowa z chodników stawiam na półce w szeregu zdań jak emanuje siła słońca tak będę zbierał je do końca

`-= ;= -`

`PISAĆ`

pisać o wojnie rykoszecie tłumu o smutku pierwiosnka o klęsce rozumu pisać o domu o kocie na dachu niepotrzebnym nikomu o łopatce w piachu pisać o polach o żywicy złotej o barwie wieczoru o psie co pod płotem pisać o nocy gwieździstości mnogiej pisać o wiośnie o zimie zbyt srogiej pisać o smutku i tęsknocie wnętrza zawrzeć cierpienie w cichych strofach wiersza

`-= ;= -`

`SAMOWAR MYŚLI NASZYCH`

poeci są wśród nas a że nie mają czasu pisać wierszy to wina świata rozmieniamy się na drobne rozpraszamy w mediach w popularyzowanym odrętwieniu stać nas na ogryzki marzeń nie znamy samych siebie skołowaceni hałasem ciągłych zmagań spierzchnięte wargi przypadku przywołują wątłe olśnienia targnięci nadzieją na więcej pompujemy tanią rozkosz w gorące serca chwil kołyszemy się w rytmie pociągów zegary przeganiają nas z miejsca na miejsce nikt nie ma czasu czytać wierszy w pogoni za swym ogonem

`-= ;= -`

`ALEGORIE PRZESILEŃ`

brew moja powściągliwa nagina się uprzejmie ( kto z oczu moich siatkę obaw zdejmie ? ) przykryty światłem lampy pochylam się powoli skrzydła rozprostowuję - pióra sterczą - puszczyk swawoli nie jest mi do śmiechu i do płaczu mi nie jest wiszę na bezdechu sztukuję chwile mdlące jadę na finał pieśni ludzie się już rozeszli w knajpce na Przykołnierskiej zapycham ból widelcem ech ! główkońce barczyste parsknienia rozpulchnione sędziwy dąb idiota stłuczony hipopotam ni farsa to ni kpina Asan zdobyczny jesteś to tylko czasu zewłok świadomość mi odpina ludzie czytają gazety płachtońce kolorowe o nas tam nic nie piszą tylko o wideo i o samochodach nie powiem: szkoda - napiszemy się sami szaruga troski kleci ( tutaj nie będzie rymu ) dla zabijania czasu niekoniecznie można pisać wiersz w ciszy oddechów parujących [ zbyt wiele napisano już o ciszy i o oddechach motyw snu dręczy monotonią ] wpatrzeni w ekran bezmiaru chłoniemy antecedens uróżowieni jesteśmy nadzy jak nas zwą galopem metafory przesileń --> miło mi : Pronobiusz fachman poezyjny filodendron skory Nic siedzimy wygodnie pizza chrupie w kwiatach pour passer le temps * fioletowa sałata * dla zabicia czasu, dla rozrywki [marzec 1996 r.]

`-= ;= -`

`DZIWNA ZŁOTA MYŚL`

snem jest Wszystko i nic nie jest Snem Bardzo bardzo snem jest Wszystko i bardzo okropnie nic snem nie jest czy Ty snem jesteś ? Czy snem Wy jesteście ? Nie - ty bardzo nie bardzo snem nie jesteś inni bardzo okropnie nie są snem Ja nie jestem Jedynie snem nic nie jest Snem prócz snu [xi 1991]

`-= ;= -`

`AKORD`

brunatny ściek toczy spienioną ciecz jest w nim spiekota i grząski ból silne dłonie opadłe na oba brzegi drżą jak gdyby nigdy nic palą się złowróżbne domysły pomarańczowy dym wali w białe niebo spoziera z ukosa kudłaty pies liże swoją tęsknotę osiodłane dążenia przemknęły siwym ściekiem rozbiły stateczność wierzb zmarszczyła się wielka toń stawu jasnoróżowe słupki nieumyślne zaświergotały na wietrze kopyta buntowników przypaliła gorąca trawa żelazne zajeżdżone tory zestroiły horyzont stojąc pod betonowym kominem odczytałem wiersz napisany w czasie pracy [1994]

`-= ;= -`

`SADE 18:14`

Kiedy przyglądam się kaskadom moich dociekań A oczy palą porażone blaskiem świetlówek Widzę przecież Że to wszystko na nic Ojciec rozbija orzechy w sąsiednim pokoju I gapiąc się w telewizor Myśli dlaczego zawsze jest inaczej Niż by się chciało Ja oglądam szpaler codziennych zachcianek I w sposób niepojęty albo zwyczajny Brzydzę się sobą Trudno odnaleźć mi dzień Który był przeżyty Z reguły noce i dnie przeżywają się same Przychodzą i odchodzą A mnie coraz mniej to obchodzi Nikt nie chce orzechów Które są pogniłe Albo tylko lekko ściemniałe od wilgoci Przecież nie wiadomo co może być w środku I tylko rodzice naprawdę kochają swoje dzieci [IV 1993]

`-= ;= -`

`* * *`

nikt z nas nie jest Bogiem i kiedy samotny komin majaczy w dźwiękach czarnej muzyki a ulice śliskie od lodu i błyszczące poruszają się kiedy drzewa zmarznięte nie wyciągają gałęzi a noc szeleści wokół zaciśniętych pięści kiedy niebo nie pochyla się by całować gołe pole a klaustrofobiczne obicie windy zatrzymuje złe słowa wtedy właśnie patrzę w głąb zimnego szybu i na pamięć kilku chwil ! uciekam [xii 1991]

`-= ;= -`

`TRWANIE W MARAŹMIE`

trwam krajobraz przesuwa się wzdłuż mojej lewej ręki drzewa wciskają pod łokieć pąki pokryte puchem w kuchni nad owocami krąży drozofila melanogaster * komunistyczne okulary wodza (przydymione zadufaniem) symbol epoki totalitarny system powodowania w twojej rodzinie obóz reakcji pierwotniaki to jednokomórkowce pantofelek twój brat potępiaj saprofity - to nieetyczne {choć pożyteczne} bąbel betonów spuchł zatrułem się serkiem termizowanym zgłosiłem od tego czasu Mleczarnia ściga mój cień wysłali ludzi aby mnie dopaść chodzą za mną w skórzanych kurtkach z morelową podszewką wolałbym już mutację letalną** zdechnąć każdy musi tak jak mój pies Cezar wielki duchem kundel z Piastowskiej kochałem go jak mało kogo trzeba zmodyfikować spojrzenie na świat rzeczywistość to nie ściek nie tylko kobieta z czerwoną twarzą zbiera puszki po kawie dzieciaki wpychają zapalone skrawki do skrzynki pocztowej stąd do Aldebarana codzienna droga do szkoły bzów siniejących plejstocen w mojej lodówce z patelni dymi próżność powietrzne gry statystów odrzutowiec smrek naniebny jarmułka słońca wspak kolorowa noc z odpadami snów gęsi dociekań na ścieżce podejrzeń mętlik ukośny wspaniałe wielkie słowa znieczulające wszystko * muszka owocówka ** mutacja prowadząca do śmierci mutanta [marzec 1996 r.]

`-= ;= -`

`* * *`

Myśli z futra niedźwiedzia Pną się po akordach Rytm sześciu strun Wybija godzinę snu Siedzę w fotelu Zatopiony w niebycie Zanurzony po szyję W kolorowej retrospekcji To kalejdoskop uczynków Dobrych i złych Krawędź niewiadomej granicy Pomiędzy sumieniem a sercem Wiatr szarpie kotarę Jak rozzłoszczony pies A za nieprzezroczystą szybą Dziesiątki rozświetlonych okien Kreślą krzywą nietolerancji [ix 1991]

`-= ;= -`

`MOMENTY MIŁOŚCI`

Nie wiem Ani kim jesteś Ani skąd przybyłaś Szacowna Słyszę twój krok Czasami Oddech Nie wiem Dokąd Zdążasz Powabna Ani jaki cel przedsięwzięłaś Zawczasu Czuję jedynie momentami Twe gorące Spojrzenie I dotyk ciała Nieulotnego Na piasku [vii 1992]

`-= ;= -`

`PISANNOŚĆ KRYSTYNOWA`

tyś jest słuchanka dni moich wgłębosilność złoto-radośnicza zaśmatka srebrno-głuchych godzin pomiędzy - co na dwoje - - babka jedność wróży chiromancjo ty ma z liści powiek światsłowa opalizujące stręczysz w okołosłuchanicach utulona ze Scatmanem za brat pan cóż ja bym teraz bez cię z głowy trefił - wierszoklatki smutniste - ołowianki skisłe tapczanowe chluśności mazerunki blade - - - jam udojniec płoc [1 luty 1996]

`-= ;= -`

`RUINY`

jestem kronikarzem prowadzę dokumentację chwil żałosnych wątków wystawiam na pokaz smutek obrazy wnetrz własnych nazbyt otwarcie to może mnie zgubić lecz trudno nie potrafię inaczej niech będzie co ma być tak nikły płomyk potrafi mnie ogrzać zachwycić nasycić i mogę się nim zadowolić pomimo iż brakuje mi kominka ogniska pomarańczowych lśnień życia i twego cienia po drugiej stronie wyciągam ręce ktoś mi je przetrąca to nic kupię sobie nowe i pochwycę cię w ramiona nad piramidą jasności lecz ty jesteś dalej niż myślałem nie mogę cię dosięgnać muskam jedynie twój cień gubiący się w mroku a ogień już przygasa skrzą się węgle gdzie jesteś? stoję bez ruchu wdycham dym przyglądam się ruinom moich marzeń [utwór wyróżniony w konkursie jednego wiersza w 1995 roku w Gdańsku-Morenie]

`-= ;= -`

`RZECZYWISTOŚĆ`

a kiedy świty prędkie ponowną różą horyzontalną otoczą wirem zimnego powietrza szkielety strojów dni lepkich od powietrza zbroczonego zetlałego krzepnące wątpliwości w słowach przegadanych iluzji stereotyp fobii ilasty pogrzeb estrów organicznych o zapachu kwiatów lub owoców leżę w poprzek łąki szwy puszczają nuda perwersyjne zawody piromanów w Gdańsku na ulicy kuca człowiek kucyk - mówią ja nie słyszę własne myśli jeżą się drżą w brunatnym golfie nerki wywala się piana wredota burzy naczynie chęci liście czasu pokryte woskiem godzin pęd wydarzeń polerowanych głupotą a to może także część sensu potem przyjdzie aspiryna z apteczki głowy balkony smutku zwisają z próżni chodzi strach naśladowcy przyrody puchną spolegliwie nikt nic nie wie każdy chce mieć święty spokój krew pluska meandruje katarakty bólu królik szeptu skronie puchną jaśminy w więzieniu ludzi dzieci w czwartej klasie puszczają bąki w ostatniej ławce obserwuję życie nic nie umiem zasłona puszysta z pociągu wyrzucają konduktorów na pustynie biologii rzęsy opadają w dymie taksówki rozpaczy sapią na zakrętach gabloty ciszy szczupłe nogi przypadku rozpasanie w biegu zlikwidowali pizzerię przy pętli [18 marzec 1996 r.]

`-= ;= -`

`BAJKA`

bajka fragmentarycznie zestawiona o ludziach śmiesznie rozdętych bajka nicości pozbawiona o rymach przelotnie śniętych bajka nieczuła na błagania skazańców na wieki przeklętych bajka co nie zna uroczyska i dróg na zawsze krętych nic co zostało z mego życia nie przypomina kłosów zżętych wszystko jest promenadą bycia i kwiatów późno ściętych nawierzchnia szosy biegnie w niebo niwecząc upór zgniłej wiśni nic co zostało z mego życia nie przypomina spadłych liści bajka fragmentarycznie ułożona w istnieniu pieśni cicho kona

`-= ;= -`

`* * *`

wychwyciły się ze mnie głosy niezliczone hymn innowierców na łapkach przydarzeń dukt pokonuję migawka skwierczy w wierszach poetów czytałem hejnałem ratusz i beczki stoję i milczę w barbakan wklęty dłonie plus świeczki a jest w tym mieście parantela bogów kafejki schłodzeń w piwie utonę szrapnel żywiołów ogołocony * jak by to wysłowić ? - - mumia performance niebieski gość na scence kartonelce ani drgnie skosem prowadzi źrenice oczy rozwarte palce-sztyft czapka aprobatka ciii z pomponem nie furknie w poprzek chodnika truchleje amorficznie zbity z pantałyku przechodzień * bożek podróży jeden wie ile by czasu przelano zanim przyjechałbym tu wdzięczny jestem choć nic dostrzec po mnie skalny mnich i twarz chmurna stratus mina buc zdrętwiały (w sercu dziura wypełniona ad hoc pękami poliszyneli) [Kraków lipiec 1996 r.]

`-= ;= -`

`MOJA TĘSKNOTA`

Niebo nareszczcie się wyczyściło ptaki szaleją w powietrzu przejrzystym niedawno tak bure i pochmurne było teraz w błękicie nurza się srebrzystym Druty na słupie wachlują się w słońcu nad strumyka pluskiem - jak ptasia huśtawka trzy pierzaste dzióbki het w odległym końcu i wilgoci przystań - z marmuru sadzawka Trawa soczysta i drzewa wysokie ludzie tak różni - pragnienia podobne jeziora czyste i stawy głębokie kałuż lustrzanki krople wody modre Moja osoba wciśnięta w gąszcz krzewów ukryte oczy w dłoni zwartym ścisku wciąż zasłuchana w chór miłosnych śpiewów trwająca z zachwytem przy wspomnień ognisku Pająka półcień kończyn stos ruchliwy kuleczki wody w sieci zanurzone muchy jęk cichy bezsprzecznie zrzędliwy i łzy tęsknoty w ofiarę złożone [xi 1990]

`-= ;= -`

`PAMIĘCI WIELKICH DROGICH`

północne budki z piwem gaszą światło otwarte całą dobę lecz nikt tu już nie przychodzi wiatr w trąbki dmie - nie jest zimno Milczewski-Bruno i Bursa i Wojaczek a Sted przechadzają się i trzeszczy żwir albo piją chłodną herbatę - herbatę z lodem i nie wiem czy to Niebo Niebieska Tancbuda o poranku czy też zbyt dużo dziś wypiłem znowu [14 XI 1993]

`-= ;= -`

`ZAWSZE WIECZOREM`

zawsze o zmierzchu tak samo jest mi przykro lśniące powietrze nagania złudzenia w sąsiednim pokoju amerykanka szczęścia kocha telewizor w talerzowych łuskach czemu o zmierzchu protezy mi szeleszczą nie ma mego serca w czekoladzie ciepłej duszę się w ilości bez jakości sedna pokój mój maleńki oddycha wraz ze mną zawsze nad ranem budzę się zdziwiony podchodzę do okna rozsnuwam zasłony coś z horyzontu jak lizak wylazło dało wszem wobec do wstawania hasło rzucam spojrzenie na zaspane głowy o nie ! - porządek nie zginie betonowy śpię dokąd mogę potem sczeznę błotnie nikt mego imienia nie wspomni dwukrotnie

`-= ;= -`

`NA DZIEŃ MATKI`

Matka to moja cicha przystań w szamotaninie strąceń ciszy, ciepły przedsionek do enklawy, do pól serdecznych, gdzie Ją słyszę. Matka - stała opoka słów najszczerszych, monolit wiary, prawdy statek ; pierwsza kobieta w życiu świata - największa miłość naszych matek ! W chaosie doczesności straceń, w pędzie codziennych efemeryd jedynie w domu tuż przy matce osiągniesz błogi spokój szczery. I chociaż w stresie gonitw życia, w jazgocie złamań płaskich dni zdryfuje łódka twoich uczuć - to jednak w sercu jęk się ćmi, że tylko matka najprawdziwsza kochaniem swoim aż po kres, i tylko ona tak ci bliska - za twoje szczęście odda swe. I matka to jest ciało z ciała i matka to jest krew twa z krwi, i matka to jest pamięć ciepła dziecinnych, rozbrykanych chwil. [20 maj 1996 r.]

`-= ;= -`

`COŚ NA KSZTAŁT EPITAFIUM`

Chyba nie potrafię już marzyć posłuchajcie : czy wy potraficie jeszcze łapać wiatr ? chciałbym uścisnąć grono wasze dookolne pamiętajcie o mnie gdy postawię wódkę Charonowi złośnik ze mnie - no nie ?! Twarze ludzi na chodnikach wyszedłem z pałacu - jestem w pociżgu zawijasy przymiejskich hipochondrii psychoza świerzbiących pięści - "ach damy my mu po pysku!" jakaś drutownica słów a wszystko na kształt - może epitafium Niczego nie powinno się gloryfikować awersja : "nienawidzę go bo on piórem pisze" i w łeb na rozstajach pełnej kultury zwisłej w zeszły piątek w tunelu bez świateł Kreować świat podług siebie będę i nic nikomu do tego po prawdzie będzie to - możę epitafium a może strop modlitwy o życie... Pamiętajcie o mnie gdy nie będę miał nawet sił na dobre myśli [19 I 1994]

poczatek

Wszelkie opinie o zawartosci tej strony mozesz kierowac TUTAJ,a na pewno zostana one przekazane Autorowi.

Marek Maganiusz Kielgrzymski POEZJE

MOTTO

-= ;= -

PISAĆ

-= ;= -

SAMOWAR MYŚLI NASZYCH

-= ;= -

ALEGORIE PRZESILEŃ

-= ;= -

DZIWNA ZŁOTA MYŚL

-= ;= -

AKORD

-= ;= -

SADE 18:14

-= ;= -

* * *

-= ;= -

TRWANIE W MARAŹMIE

-= ;= -

* * *

-= ;= -

MOMENTY MIŁOŚCI

-= ;= -

PISANNOŚĆ KRYSTYNOWA

-= ;= -

RUINY

-= ;= -

RZECZYWISTOŚĆ

-= ;= -

BAJKA

-= ;= -

* * *

-= ;= -

MOJA TĘSKNOTA

-= ;= -

PAMIĘCI WIELKICH DROGICH

-= ;= -

ZAWSZE WIECZOREM

-= ;= -

NA DZIEŃ MATKI

-= ;= -

COŚ NA KSZTAŁT EPITAFIUM

Marek Maganiusz Kielgrzymski

`POEZJE`

`MOTTO`

`-= ;= -`

`PISAĆ`

`-= ;= -`

`SAMOWAR MYŚLI NASZYCH`

`-= ;= -`

`ALEGORIE PRZESILEŃ`

`-= ;= -`

`DZIWNA ZŁOTA MYŚL`

`-= ;= -`

`AKORD`

`-= ;= -`

`SADE 18:14`

`-= ;= -`

`* * *`

`-= ;= -`

`TRWANIE W MARAŹMIE`

`-= ;= -`

`* * *`

`-= ;= -`

`MOMENTY MIŁOŚCI`

`-= ;= -`

`PISANNOŚĆ KRYSTYNOWA`

`-= ;= -`

`RUINY`

`-= ;= -`

`RZECZYWISTOŚĆ`

`-= ;= -`

`BAJKA`

`-= ;= -`

`* * *`

`-= ;= -`

`MOJA TĘSKNOTA`

`-= ;= -`

`PAMIĘCI WIELKICH DROGICH`

`-= ;= -`

`ZAWSZE WIECZOREM`

`-= ;= -`

`NA DZIEŃ MATKI`

`-= ;= -`

`COŚ NA KSZTAŁT EPITAFIUM`